Η Μπολόνια έχει ένα προβάδισμα που δύσκολα το αμφισβητεί κανείς: λειτουργεί για τους κατοίκους της και όχι για τα γκρουπ των τουριστών. Γι’ αυτό και οι στοές της —πάνω από 60 χιλιόμετρα θολωτών διαδρόμων— μπήκαν το 2021 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Είναι ο ίδιος ο ιστός της καθημερινότητας: κάτω από τις καμάρες περπατάς, τρως, ψωνίζεις και κουβεντιάζεις, βρέχει δεν βρέχει.
Οι Ιταλοί της έχουν δώσει τρία παρατσούκλια — «La Rossa, la Dotta e la Grassa»: η Κόκκινη, η Μορφωμένη, η Παχυλή. Πίσω από το καθένα κρύβεται κάτι συγκεκριμένο. Κόκκινη για τα τούβλα και τις στέγες της. Μορφωμένη για το Alma Mater Studiorum, το πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1088 και θεωρείται το αρχαιότερο του δυτικού κόσμου. Παχυλή για το φαγητό, που εδώ παίζει σε άλλη κατηγορία.
Στην πόλη στέκουν ακόμη 24 μεσαιωνικοί πέτρινοι πύργοι, με πιο αναγνωρίσιμους τους Ασινέλι και Γκαρισέντα. Όποιος βγάλει το βλέμμα ψηλά στις στοές θα δει την πιο διάσημη απ’ όλες, τη Στοά του Αγίου Λουκά: σχεδόν τέσσερα χιλιόμετρα και 666 τόξα, η μεγαλύτερη στον κόσμο. Για την υπόλοιπη μέρα, το κέντρο γυρίζεται με τα πόδια, χωρίς αυτοκίνητο, με λεωφορεία που ξεκινούν από 1,30 ευρώ.
Τι να δοκιμάσεις και πού να σταθείς
Η αυθεντική ragù alla bolognese σερβίρεται αυστηρά με φρέσκες χειροποίητες ταλιατέλες — όχι με σπαγγέτι. Στην ιστορική αγορά Mercato di Mezzo θα βρεις τορτελίνια, μορταδέλα και τοπικά τυριά, ενώ η Piazza Maggiore και το Quadrilatero κρατούν τα πιο ζωντανά μπαρ της πόλης. Τα μπαρ, άλλωστε, είναι αμέτρητα: ένα για κάθε 230 κατοίκους. Για μια ανάσα πρασίνου υπάρχει το πάρκο Giardini Margherita, ενώ η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου, το συγκρότημα των «Επτά Εκκλησιών», κρύβει έναν λαβύρινθο από αυλές και παρεκκλήσια.
Πόσο υποτιμημένη είναι τελικά; Ο ταξιδιωτικός δημοσιογράφος Σάραελ Κόλμπεργκ ρώτησε 175 τακτικούς ταξιδιώτες, ειδικούς και πράκτορες ποια πόλη θεωρούν την πιο παραγνωρισμένη στις ταξιδιωτικές λίστες. Η απάντηση που ξεχώρισε ήταν η Μπολόνια.
Κι αν κάποιος πιστεύει ότι βρίσκεται απλώς ανάμεσα στη Φλωρεντία και τη Βενετία, κάνει λάθος. Στέκεται αυτόνομη, χωρίς να «φωνάζει» για προσοχή, με μια ήσυχη αυτοπεποίθηση και μια καθημερινότητα που δεν σχεδιάστηκε για τουρίστες. Σε δύο μέρες δεν θα τα δεις όλα — δεν χρειάζεται κιόλας. Θα φας καλά, θα περπατήσεις πολύ και θα φύγεις με την αίσθηση ότι ανακάλυψες κάτι που οι υπόλοιποι προσπερνούν.
