Λίγα μέτρα ανοιχτά από τις νότιες ακτές της Ζακύνθου, στη θαλάσσια περιοχή του Λαγανά, το Μαραθονήσι ξεχωρίζει όχι για τις ανέσεις του – δεν έχει ούτε μία – αλλά για εκείνο που κάνει καλύτερα από σχεδόν οπουδήποτε αλλού στη Μεσόγειο: φιλοξενεί τις φωλιές της Caretta caretta. Το πράσινο αυτό νησάκι, που οι ντόπιοι αποκαλούν «Νησί της Χελώνας», είναι κομμάτι του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου από το 1999, όταν η περιοχή μπήκε για πρώτη φορά σε καθεστώς προστασίας.
Η πρόσβαση γίνεται μόνο με σκάφος, συνήθως από το Κερί, τον Λαγανά ή το μικρό λιμανάκι του Αγίου Σώστη. Όποιος φτάσει θα δει μια εικόνα με δύο όψεις: από τη μία, μεγάλη αμμώδης παραλία με ρηχά γαλαζοπράσινα νερά, από την άλλη, άσπροι βράχοι και σπηλιές που σχηματίστηκαν με τα χρόνια – ιδανικές για εξερεύνηση με μάσκα.
Τι ισχύει για τον επισκέπτη
Οι κανόνες εδώ δεν είναι συμβουλές, είναι υποχρεώσεις. Το νησί ανήκει στη ζώνη Α2 του πάρκου, όπου η δόμηση απαγορεύεται, όπως και το αγκυροβόλημα των σκαφών ή η χρήση ομπρελών και επίπλων θαλάσσης στην παραλία. Η παρουσία κόσμου επιτρέπεται από τις 7 το πρωί έως τη δύση του ηλίου – και μόνο. Ο λόγος είναι απλός: η περιοχή φιλοξενεί κατά μέσο όρο 1.200 φωλιές κάθε χρόνο σε έξι παραλίες συνολικού μήκους 5,5 χιλιομέτρων, με το Μαραθονήσι να αποτελεί μία από τις βασικές θέσεις ωοτοκίας, από τα τέλη της άνοιξης έως το καλοκαίρι.
Γιατί μετράει τόσο πολύ
Ο κόλπος του Λαγανά καταγράφεται ως ο δεύτερος μεγαλύτερος βιότοπος αναπαραγωγής της Caretta caretta σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Η σημασία του Μαραθονησιού όμως πάει ένα βήμα παραπέρα: σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα, στην ωοτοκία εδώ προκύπτει συγκριτικά μεγάλος αριθμός αρσενικών ατόμων, κάτι που εξασφαλίζει την ισορροπία του πληθυσμού του είδους.
Η προστασία δεν σταματά στις χελώνες. Στα όρια του πάρκου περιλαμβάνονται βιότοποι της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus, υποθαλάσσια λιβάδια του φυτού Posidonia oceanica και αμμοθινικά συστήματα – αυτά στο βόρειο άκρο της νησίδας παίζουν καθοριστικό ρόλο στον βιολογικό κύκλο της χελώνας. Τα ρηχά νερά, που δεν ξεπερνούν σε βάθος τα 10 μέτρα, εξηγούν άλλωστε και την ανάπτυξη των λιβαδιών αυτών.
Αυτό που μένει στον επισκέπτη, πέρα από τις εικόνες, είναι η αίσθηση ενός τόπου όπου η φύση ακόμη ορίζει τους κανόνες. Η εμπειρία καθορίζεται από το φως, την άμμο και τις σχεδόν αόρατες φωλιές κάτω από αυτήν.
