Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από την αποφράδα ημέρα της 7ης Οκτωβρίου 2023, όταν η Χαμάς εξαπέλυσε την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο νότιο Ισραήλ, και οι πληγές για τους ανθρώπους που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από εκείνη την επίγεια κόλαση παραμένουν ολάνοιχτες. Άνθρωποι που βρέθηκαν να διασκεδάζουν στο μουσικό φεστιβάλ Nova ή κατέληξαν όμηροι στα σκοτεινά και υγρά τούνελ της Γάζας, βρίσκουν πλέον το κουράγιο να σπάσουν τη σιωπή τους. Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες τους, που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, περιγράφουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη φρίκη, τα βασανιστήρια και τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση που τους στοιχειώνουν μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, εκείνο το πρωινό που χιλιάδες ένοπλοι εισέβαλαν στο ισραηλινό έδαφος, περίπου 1.200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, στην πλειονότητά τους άμαχοι, ενώ γύρω στα 250 άτομα απήχθησαν και σύρθηκαν ως όμηροι στη Λωρίδα της Γάζας, σε μια τραγωδία που θεωρείται η χειρότερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα.
Η Μία Σέμ και το μαρτύριο της αιχμαλωσίας
Η 24χρονη Γαλλοϊσραηλινή Μία Σέμ, η οποία υπήρξε το πρώτο πρόσωπο ομήρου που εμφανίστηκε σε βίντεο της Χαμάς στις 16 Οκτωβρίου 2023, βρέθηκε στο Λονδίνο για μια εκδήλωση σχετικά με την έκθεση Nova και περιέγραψε με δάκρυα στα μάτια τα όσα βίωσε. «Δεν θέλω να πεθάνω τώρα», θυμάται να επαναλαμβάνει συνεχώς στον εαυτό της, την ώρα που οι ένοπλοι τρομοκράτες εισέβαλαν στον χώρο του φεστιβάλ σκοτώνοντας σχεδόν 400 παρευρισκόμενους.
Κατά την προσπάθειά της να διαφύγει, η Σέμ πυροβολήθηκε σχεδόν εξ επαφής στο χέρι, χάνοντας περίπου πέντε λίτρα αίματος, ενώ ένιωθε το άκρο της σχεδόν αποκομμένο από το υπόλοιπο σώμα της. Σε αυτή την κατάσταση την άρπαξαν και τη μετέφεραν στη Γάζα, όπου ένας από τους απαγωγείς της ούρλιαξε: «Καλώς ήρθες στη Γάζα!». Η ιατρική περίθαλψη που έλαβε ήταν υποτυπώδης έως ανύπαρκτη, καθώς οι γιατροί απλώς έδεσαν το βαρύτατα τραυματισμένο χέρι της πάνω σε ένα κομμάτι πλαστικό.
«Μου συμπεριφέρθηκαν σαν ζώο σε κλουβί», ανέφερε χαρακτηριστικά η 24χρονη κοπέλα, περιγράφοντας τις ημέρες που πέρασε κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, χωρίς να της χορηγηθεί κανένα φάρμακο. «Το σώμα μου είχε σπάσει, είναι θαύμα που έχω χέρι, δεν ξέρω πώς επέζησα 55 μέρες χωρίς θεραπεία», πρόσθεσε, εμφανώς συγκλονισμένη.
Η φρίκη στο περιβόλι και οι κραυγές που δεν σβήνουν
Μια άλλη επιζήσασα, η Χαντάρ Σαρβίτ, περιέγραψε τις δικές της εφιαλτικές στιγμές, όταν μαζί με άλλους προσπάθησε να κρυφτεί κάτω από μια πορτοκαλιά για να γλιτώσει από τη μανία των ενόπλων που είχαν περικυκλώσει την περιοχή. Από το σημείο εκείνο, όπως αφηγείται, ερχόταν αντιμέτωπη με τον απόλυτο τρόμο, καθώς άκουγε τις σπαρακτικές κραυγές Ισραηλινών γυναικών που έπεφταν θύματα βιασμού από τους τρομοκράτες της Χαμάς.
«Παντού, άνθρωποι ούρλιαζαν, εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους, δολοφονούνταν και κακοποιούνταν από τρομοκράτες», θυμάται η Σαρβίτ. Η ίδια περιγράφει τη μυρωδιά που έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη της: «Η μυρωδιά ήταν απίστευτη. Καμένα σώματα, αίμα, φωτιά». Όταν η πυρκαγιά επεκτάθηκε στο περιβόλι όπου κρύβονταν, αναγκάστηκαν να τρέξουν προς ένα στρατιωτικό φυλάκιο, αντικρίζοντας εικόνες που, όπως λέει, ούτε το Χόλιγουντ δεν θα μπορούσε να συλλάβει, με διαμελισμένα σώματα στο έδαφος και πυκνό καπνό. Έχοντας κάνει έναν «διαλογισμό θανάτου» κάτω από το δέντρο, η επιστροφή της στη ζωή συνοδεύτηκε από ένα εξαιρετικά βαρύ μετατραυματικό στρες (PTSD) που δεν της επέτρεπε να κοιμηθεί στο σκοτάδι.
505 ημέρες στο απόλυτο σκοτάδι για τον Ομέρ Βένκερτ
Για τον 25χρονο σήμερα Ομέρ Βένκερτ, η αιχμαλωσία διήρκεσε 505 ολόκληρες ημέρες, μέχρι την απελευθέρωσή του στις 22 Φεβρουαρίου 2025. Ο νεαρός είχε απαχθεί από το ίδιο φεστιβάλ, όπου η φίλη του, Κιμ Ντάμτι, έχασε τη ζωή της από έκρηξη χειροβομβίδων. Ο Βένκερτ βρέθηκε κλεισμένος στα υπόγεια τούνελ της Γάζας, περνώντας 197 ημέρες σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης και υφιστάμενος συστηματική κακοποίηση.
«Μου έσκισαν εντελώς την ψυχή. Δεν είχε απομείνει τίποτα μέσα μου πια…», εξομολογείται, περιγράφοντας τα γενέθλιά του τον Ιούνιο του 2024, όταν οι φρουροί τον χτύπησαν άγρια με σιδηρόλοστο στο κεφάλι και το σώμα. Οι απαγωγείς τον ψέκαζαν με εντομοκτόνα στα μάτια και το στόμα, ενώ η ελάχιστη τροφή (μισή πίτα και ένα λίτρο νερό την ημέρα) τον ανάγκασε να χάσει πάνω από 36 κιλά, δηλαδή το 40% του συνολικού του βάρους.
Οι πρώτες 54 ημέρες της ομηρίας του πέρασαν σε ένα υπόγειο δωμάτιο μαζί με τον Λίαμ Ορ και Ταϊλανδούς εργάτες, χωρίς τη δυνατότητα να σταθούν όρθιοι ή να κάνουν ντους. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε σε μια στενή σήραγγα πλάτους μόλις 90 εκατοστών. Η κατάσταση βελτιώθηκε ψυχολογικά όταν μεταφέρθηκαν στο ίδιο σημείο άλλοι τρεις Ισραηλινοί όμηροι, με τους οποίους έγιναν μια οικογένεια για να αντέξουν. «Ήμασταν ακόμα άνθρωποι, ακόμα και εκεί, υπογείως», τονίζει ο Βένκερτ, περιγράφοντας τη στιγμή που βγήκαν ξανά στο φως, τραγουδώντας μαζί το «Σιρ Λαμααλότ» λίγο πριν αγκαλιάσει ξανά τους γονείς του.
Η γεωπολιτική διάσταση και η ένταση στη Γάζα
Οι μαρτυρίες αυτές έρχονται στο φως σε μια περίοδο έντονης διπλωματικής και στρατιωτικής κινητικότητας στην περιοχή. Ενώ οι επιζώντες προσπαθούν να επουλώσουν τα τραύματά τους, η Λωρίδα της Γάζας συνεχίζει να αποτελεί πεδίο συγκρούσεων. Παρά την κατάπαυση του πυρός που είχε τεθεί σε ισχύ, οι εχθροπραξίες δεν έχουν σταματήσει πλήρως, με το Ισραήλ και τη Χαμάς να αλληλοκατηγορούνται για παραβιάσεις. Πρόσφατα, ισραηλινά πλήγματα στο Ντέιρ ελ Μπάλα και στο Χαν Γιουνές προκάλεσαν τον θάνατο πέντε ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ένα παιδί, με τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις να δηλώνουν ότι στόχος ήταν «τρομοκράτες τζιχντιστές».
Την ίδια στιγμή, η συζήτηση γύρω από τις ευθύνες και το πλαίσιο της σύγκρουσης παραμένει τεταμένη σε διεθνές επίπεδο. Αναλυτές και πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ, Γιάκομπ Νάγκελ, επισημαίνουν ότι οποιαδήποτε κριτική προς τις ενέργειες του Ισραήλ στερείται ηθικής βάσης εάν απομονώνεται από το μέγεθος της θηριωδίας της 7ης Οκτωβρίου. Όπως τονίζεται, η συγκεκριμένη επίθεση αποτελεί το σημείο εκκίνησης μιας βαθιάς κρίσης, οι συνέπειες της οποίας συνεχίζουν να προκαλούν πόνο και στις δύο πλευρές των συνόρων.
