Η αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ ήρθε μέσω Truth Social, με τον Αμερικανό πρόεδρο να χαρακτηρίζει τη συμφωνία «big, bold, and important first step» και να δηλώνει «πολύ ευτυχής». Όπως είπε, η εξέλιξη «δείχνει πως η Μέση Ανατολή ενώνεται και οι χώρες αυτές επιτέλους θα είναι ικανές να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους με πιο ουσιώδη τρόπο».
Την περασμένη Παρασκευή, 7 Αυγούστου, στη Μέκκα, ο Σαουδάραβας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ έβαλαν τις υπογραφές τους σε αυτό που ήδη αποκαλείται «κοινή αμυντική συμφωνία της Μέκκας». Το κείμενο περιλαμβάνει διάταξη συλλογικής άμυνας, ανάλογη με το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ: μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θεωρείται επίθεση και εναντίον όλων.
Η υποστήριξη από τον Λευκό Οίκο δεν είναι τυχαία. Και οι τρεις χώρες αποτελούν παραδοσιακούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών, και αναλυτές που μίλησαν σε διεθνή μέσα επισημαίνουν ότι η θετική τοποθέτηση Τραμπ προσδίδει πρόσθετο πολιτικό βάρος στη νέα συμφωνία ασφαλείας.
Το παρασκήνιο της υπογραφής έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το Ριάντ θέλει να ενισχύσει τις συμμαχίες του στην ασφάλεια αφού έγινε στόχος ιρανικών επιθέσεων αντιποίνων για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Παράλληλα, η Σαουδική Αραβία βρίσκεται αντιμέτωπη με την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στην Υεμένη, όπου στηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην αναμέτρησή της με τους Χούθι, το σιιτικό κίνημα που πρόσκειται στην Τεχεράνη.
Κοινό έδαφος για την Άγκυρα, το Ισλαμαμπάντ και το Ριάντ υπάρχει και στο μέτωπο της διπλωματίας: και οι τρεις υποστηρίζουν τις προσπάθειες μεσολάβησης για να τερματιστεί ο πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.
Υπάρχει πάντως και μια διαφορετική ανάγνωση από αναλυτές. Βλέπουν στη συμφωνία έναν τρόπο για τις χώρες που την υπέγραψαν να απομακρυνθούν από την Ουάσιγκτον, που θεωρείται ολοένα λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος στην περιοχή κι αδυνατεί να σταματήσει το σύνολο των μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και των βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύονται από το Ιράν και τους συμμάχους του εναντίον των πετρομοναρχιών του Κόλπου.
