Το νερό και ο χρόνος σμίλεψαν ανάμεσα στο Μεγάλο και το Μικρό Πάπιγκο, στους πρόποδες της Τύμφης, ένα τοπίο που μοιάζει βγαλμένο από άλλη εποχή. Το ρέμα του Ρογκοβού, κατεβαίνοντας από τις πλαγιές, άνοιξε μέσα στον ασβεστολιθικό βράχο μικρές φυσικές λιμνούλες. Οι κάτοικο της περιοχής τις ξέρουν με δύο ονόματα: οβίρες ή κολυμπήθρες.
Μέσα στους αιώνες, η διαβρωτική δράση του νερού δημιούργησε αυτές τις γαλαζοπράσινες πισίνες, σε υψόμετρο περίπου 980 μέτρων, όπως σημειώνει ο δήμος Ζαγορίου. Βρίσκονται κατά μήκος του δρόμου που συνδέει τους δύο συνοικισμούς, κάτω από τους πέντε επιβλητικούς πύργους της Αστράκας που υψώνονται πάνω από τα χωριά.
Μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό το σκηνικό που συνθέτουν οι λείες πέτρες, το τρεχούμενο νερό και μια παγερή δροσιά που διατηρείται ακόμη και στα μέσα του καλοκαιριού. Μια βουτιά στις φυσικές πισίνες, εκεί που το νερό παραμένει παγωμένο, είναι από τις εμπειρίες που δύσκολα ξεχνάς.
Οι δύο μαχαλάδες του Πάπιγκου απέχουν μεταξύ τους δύο χιλιόμετρα και είναι χτισμένοι σε υψόμετρο που αγγίζει τα 1.000 μέτρα, σύμφωνα με το adieksodos.gr. Ο παραδοσιακός οικισμός, χαρακτηρισμένος ως προστατευόμενος, αποτελεί το σημείο εκκίνησης για εξορμήσεις στην ευρύτερη περιοχή του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου, όπως αναφέρει το iropapigo.gr.
Συνδυάζεται άνετα η επίσκεψη στις κολυμπήθρες με μια βόλτα στα πέτρινα σοκάκια και τα καλντερίμια του χωριού, με θέα τους περίφημους πύργους. Το ρέμα, εξάλλου, αποτελεί και αφετηρία για διαδρομές προς τη Δρακόλιμνη και τις κορφές της Τύμφης, σύμφωνα με τοπικούς οδηγούς φύσης.
Από την άνοιξη έως τις αρχές του φθινοπώρου, το τοπίο βρίσκεται στην καλύτερή του φάση, με το νερό να τρέχει άφθονο. Η πρόσβαση γίνεται με σύντομο περπάτημα από τον δρόμο μεταξύ Μεγάλου και Μικρού Πάπιγκου, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Στο ευρύτερο Ζαγόρι, με τα 46 χωριά του να έχουν αναγνωριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, οι οβίρες του Ρογκοβού ξεχωρίζουν ως ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία.
