Η 17η Ιουλίου 1994 παραμένει χαραγμένη στη μνήμη των φιλάθλων ως η ημέρα που ο Ρομπέρτο Μπάτζιο είδε το παιδικό του όνειρο να καταρρέει στο «Rose Bowl» της Πασαντίνα. Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στην Ιταλία και τη Βραζιλία κρίθηκε στη «ρώσικη ρουλέτα» των πέναλτι, με τον Ιταλό μεσοεπιθετικό να αναλαμβάνει την τελευταία, καθοριστική εκτέλεση. Η μπάλα κατέληξε πάνω από το οριζόντιο δοκάρι του Ταφαρέλ, σφραγίζοντας τον τίτλο για τη «Σελεσάο» και μετατρέποντας τον «Μικρό Βούδα» σε σύμβολο μιας ολόκληρης χώρας που βυθίστηκε στη θλίψη.
Ο ίδιος ο Μπάτζιο, σήμερα 59 ετών, έχει περιγράψει επανειλημμένα το βάρος εκείνης της στιγμής. «Ακόμα και σήμερα δεν κοιμάμαι καλά εξαιτίας εκείνου του χαμένου πέναλτι. Δυστυχώς, συνέβη. Είναι αυτές οι άσχημες καταστάσεις που μπορούν να λειτουργήσουν ως μαθήματα», έχει δηλώσει στο παρελθόν, αποκαλύπτοντας πως η πίστη του στον Βουδισμό υπήρξε το στήριγμά του για να διαχειριστεί την αποτυχία. Στην αυτοβιογραφία του, «Una Porta Nel Cielo», καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια τον ψυχισμό του, εξηγώντας πως η απόφασή του να σουτάρει στο κέντρο ήταν μια στρατηγική επιλογή, καθώς γνώριζε πως ο Βραζιλιάνος τερματοφύλακας επέλεγε πάντα μια από τις δύο γωνίες.
Μια διαδρομή με μαθήματα ανθεκτικότητας
Παρά το γεγονός ότι η Ιταλία θα μπορούσε να είχε χάσει το τρόπαιο ακόμα και με δική του ευστοχία, λόγω των προηγούμενων άστοχων εκτελέσεων από τους Φράνκο Μπαρέζι και Ντανιέλε Μασάρο, ο Μπάτζιο δεν απέφυγε ποτέ τις ευθύνες του. «Ήμουν εγώ που έστειλα το χαρούμενο τέλος στο όνειρό μου στις εξέδρες, ένα όνειρο που την ίδια στιγμή το είχαν όλοι οι Ιταλοί. Ακόμα με στοιχειώνει αυτή η φάση», παραδέχεται ο ίδιος.
Σε πρόσφατα μηνύματά του, ο παλαίμαχος άσος χρησιμοποιεί τη δική του εμπειρία για να δώσει ένα μάθημα ζωής. «Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη. Αν ήταν, δεν θα αναπτυσσόμασταν ούτε θα προοδεύαμε ως άνθρωποι. Αν πετύχουμε κάτι, μας ζηλεύουν συχνά, αν αποτύχουμε σε κάτι, μας γελοιοποιούν και μας επιτίθενται», τονίζει, επικαλούμενος συχνά λόγια του Βουδιστή μοναχού Νταϊσάκου Ικέντα. Για τον Μπάτζιο, η αποτυχία δεν αποτελεί λόγο παραίτησης, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης εξέλιξης, μια στάση που τον καθιστά μέχρι σήμερα μια εμβληματική προσωπικότητα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
