Λίγοι μήνες μετά την κατάκτηση του τίτλου της Μις Ευρώπης, το όνομα της Αλίκης Διπλαράκου γέμισε ξανά τις εφημερίδες. Όχι για κάποια λαμπερή εμφάνιση, αλλά για μια πράξη που έσπασε έναν κανόνα αιώνων. Η πρώτη Ελληνίδα που πήρε τον ευρωπαϊκό τίτλο ομορφιάς πέρασε το άβατο του Αγίου Όρους μεταμφιεσμένη σε ναύτη, τον Μάιο του 1930, έχοντας φτάσει στην περιοχή με τη θαλαμηγό του μνηστήρα της.
Το πλοίο είχε αγκυροβολήσει κοντά στη Μονή Βατοπαιδίου, όπου βρίσκονταν και τα πολεμικά πλοία «Λήμνος» και «Κιλκίς». Η ίδια η Διπλαράκου περιέγραψε αργότερα πώς της ήρθε η ιδέα, σε επιστολή που έστειλε από το σανατόριο όπου νοσηλευόταν στο Νταβός της Ελβετίας, λόγω σοβαρής ασθένειας. Εκεί αποκάλυψε ότι, παρότι γνώριζε πως η είσοδος γυναικών στην αθωνική πολιτεία απαγορευόταν, δανείστηκε μια ναυτική στολή και μπήκε στη Μονή μαζί με τον μνηστήρα της, τον Γάλλο εφοπλιστή Μωράν.
«Δανεισθείσα ναυτικήν στολήν εισήλθον μετά του μνηστήρος μου και περιήλθον εκκλησίας και άλλα μέρη ως ναύτης, χωρίς να με γνωρίσει τινάς», έγραψε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πώς περιηγήθηκε σε ναούς και άλλους χώρους της Μονής χωρίς να γίνει αντιληπτή η πραγματική της ταυτότητα.
Η πράξη της δεν πέρασε απαρατήρητη. Η είδηση έφτασε στην Εκκλησία και η στάση της αποκηρύχθηκε επίσημα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο καταδίκασε την παραβίαση του καθεστώτος του Αγίου Όρους. Η ιστορία έμελλε να αποκτήσει όμως μια απρόσμενη συνέχεια, όταν η ίδια η Διπλαράκου βρέθηκε αντιμέτωπη με την υγεία της.
«Εγνώρισα ότι είναι τιμωρία εκ μέρους της Παναγίας»
Η περιπέτεια της υγείας της ξεκίνησε λίγο καιρό μετά. Από το κρεβάτι του σανατορίου στο Νταβός, με την κατάστασή της να επιδεινώνεται, η Διπλαράκου έστειλε επιστολή μετανοίας προς την Ιερά Κοινότητα. Παραλήπτης ήταν ο τότε αντιπρόσωπος της Μονής Διονυσίου στις Καρυές, Γέροντας Γαβριήλ, ο οποίος αργότερα έδωσε στη δημοσιότητα το περιεχόμενό της. «Σεβάσμιοι Πατέρες, σας εξομολογούμαι ολοψύχως το σφάλμα που διέπραξα τον περασμένον Μάϊον εις την Μονήν Βατοπαιδίου», ανέφερε, για να προσθέσει πως από τότε έχασε την υγεία της και κατέληξε στα σανατόρια της Ελβετίας «δια την σωτηρίαν μου, και δυστυχώς δεν βλέπω βελτίωσιν».
Η ίδια δεν δίστασε να συνδέσει την αρρώστια της με την πράξη της. «Εγνώρισα όμως και το πιστεύω ακράδαντα, ότι είναι τιμωρία εκ μέρους της Παναγίας προς την οποίαν ησέβησα», έγραφε, ζητώντας συγχώρεση και αποστέλλοντας 5.000 δραχμές για να τελεστούν λειτουργίες και παρακλήσεις για την ίασή της.
Η μαρτυρία αυτή δημοσιεύτηκε πολλές δεκαετίες αργότερα, το 1990, στο έργο «Το Άβατον του Αγίου Όρους» που φιλοξένησε το περιοδικό «Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία», στο τεύχος 38-39. Στις σχετικές αφηγήσεις αναφέρεται ότι η Διπλαράκου τελικά ανάρρωσε, χωρίς να υπάρχει διαθέσιμο ιατρικό στοιχείο που να εξηγεί πώς. Αυτό που έμεινε καταγεγραμμένο είναι η δική της πεποίθηση ότι η ασθένεια ήταν τιμωρία για την παραβίαση του άβατου και η προσπάθειά της να ζητήσει συγχώρεση.
Η ζωή της Αλίκης Διπλαράκου συνεχίστηκε για αρκετές δεκαετίες έπειτα από το επεισόδιο. Πέθανε το 2002, σε ηλικία 90 ετών, έχοντας προλάβει να ζήσει ταξίδια, δημόσιες εμφανίσεις και δύο γάμους, που απασχόλησαν τον Τύπο της εποχής. Το επεισόδιο με το Άγιο Όρος όμως έμεινε ως ένα από τα πιο ασυνήθιστα κεφάλαια της ζωής της. Μια είσοδος που ξεκίνησε ως περιπέτεια μιας νεαρής καλλονής, κατέληξε σε μια ιστορία μεταμέλειας που καταγράφηκε στην αγιορείτικη παράδοση και εξακολουθεί να συζητιέται σχεδόν έναν αιώνα αργότερα.
