Λίγες ώρες μετά τη σύγκρουση των δύο πυροσβεστικών ελικοπτέρων στην Ψάθα, που στοίχισε τη ζωή στον 46χρονο Δανό πιλότο Ρούνε Κίνταλ και στον Έλληνα σύνδεσμο-διερμηνέα Άρη Δαμίγο, οι έρευνες της ΕΛ.ΑΣ. για τα ακριβή αίτια της τραγωδίας βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Το ανθρώπινο λάθος, ο συντονισμός μεταξύ των εναέριων μέσων ή μια τεχνική βλάβη είναι τα ενδεχόμενα που εξετάζονται, με τους ειδικούς να προσπαθούν να συνθέσουν το χρονοδιάγραμμα των τελευταίων στιγμών πριν από την πτώση.
Όμως πίσω από τα επίσημα ευρήματα, μένει ο ανθρώπινος απολογισμός. Ο Ρούνε Κίνταλ δεν ήταν ένας άπειρος χειριστής. Μετρώντας περισσότερες από 9.000 ώρες πτήσης και πάνω από δύο δεκαετίες στον χώρο, είχε τιμηθεί στο παρελθόν από την καναδική αεροπορική αρχή για 5.000 ώρες πτήσης χωρίς ατύχημα. Κατοικούσε μόνιμα στην πόλη Τέρας της Βρετανικής Κολομβίας και ήταν βαθιά αφοσιωμένος στις αποστολές πυρόσβεσης.
Τα λόγια του αδελφού του, Τούε Κίνταλ, που μίλησε σε δανικά μέσα ενημέρωσης, φωτίζουν το προφίλ του πιλότου. Ο Ρούνε θεωρούσε τις αποστολές πυρόσβεσης ιδιαίτερα ασφαλείς και ήταν περήφανος που χειριζόταν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο ελικόπτερο του στόλου. Η οικογένεια βρίσκεται ήδη σε επαφή με τις αρχές για τον επαναπατρισμό της σορού του.
Στην άλλη πλευρά, ο Άρης Δαμίγος επέβαινε στο ελικόπτερο ως σύνδεσμος-διερμηνέας, ένας κρίκος ζωτικής σημασίας ανάμεσα στις ελληνικές επίγειες δυνάμεις και στους ξένους πιλότους που επιχειρούν στα μέτωπα των πυρκαγιών. Φίλοι και πρώην συνεργάτες τον περιγράφουν ως έναν αφοσιωμένο οικογενειάρχη με τεράστια ψυχή, που αγαπούσε να πετάει και να προστατεύει όσους βρίσκονταν γύρω του.
Μιλώντας στο ThessPost.gr, ένας πρώην συνεργάτης του, που ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, τον θυμάται ως ένα συγκροτημένο παιδί, εκπαιδευμένο ως πιλότο αεροσκαφών. «Του άρεσε πολύ η δουλειά του συνδέσμου, είχε μεγάλη εμπειρία και κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο ήταν έτοιμος να αναχωρήσει μέσα σε λίγα λεπτά», ανέφερε.
Ο ίδιος εξηγεί πώς λειτουργεί αυτός ο ρόλος στο πεδίο, περιγράφοντας το κλίμα στις πολύνημερες επιχειρήσεις. «Μπαίνουμε στο ελικόπτερο γνωρίζοντας ότι κάποιοι άνθρωποι περιμένουν από εμάς βοήθεια. Τα εναέρια μέσα σώζουν σπίτια και περιουσίες σε σημεία όπου δεν μπορούν να φτάσουν οι επίγειες δυνάμεις. Υπάρχει φόβος, ειδικά όταν πετάμε τόσο χαμηλά που νιώθουμε ακόμη και τη θερμότητα της φωτιάς. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει υπερηφάνεια και η επιθυμία να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να σώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα», σημειώνει.
Το στοίχημα του συντονισμού γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν οι εστίες είναι πολλές και τα αεροσκάφη διαφορετικών τύπων. Όπως τονίζει, πάνω από μία φωτιά μπορεί να βρεθούν ταυτόχρονα ελικόπτερα Bell, Canadair, Chinook και μικρότερα αεροσκάφη. «Όταν βρίσκονται οκτώ ή εννέα εναέρια μέσα πάνω από μία φωτιά απαιτείται απόλυτος συντονισμός. Είναι ένα ελεγχόμενο χάος, στο οποίο πρέπει να είσαι 100% συγκεντρωμένος ώστε κάθε ρίψη να γίνεται με απόλυτη ακρίβεια», καταλήγει.
