Πέθανε στα 97 του χρόνια ο πρώην πρωθυπουργός της Κίνας Ζου Ρονγκτζί, μια από τις πιο ισχυρές και αμφιλεγόμενες μορφές της οικονομικής μεταμόρφωσης της χώρας. Η είδηση έγινε γνωστή από το κρατικό πρακτορείο Νέα Κίνα, σύμφωνα με το οποίο ο Ζου άφησε την τελευταία του πνοή στο Πεκίνο εξαιτίας ασθένειας.
Ο Ζου κυβέρνησε από το 1998 ως το 2003 ως πρωθυπουργός, υπό την προεδρία του Τζιάνγκ Ζεμίν. Στα χρόνια της θητείας του πιστώνεται ένα σύνολο τολμηρών οικονομικών μεταρρυθμίσεων που έθεσαν τις βάσεις για την εκρηκτική ανάπτυξη της χώρας τις επόμενες δεκαετίες — από την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος μέχρι την αναδιάρθρωση των ζημιογόνων κρατικών επιχειρήσεων και την προετοιμασία της ένταξης στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001.
Παρότι στη σημερινή Κίνα οι ηγέτες συνηθίζουν να μιλούν με μετρημένες, προσεκτικές διατυπώσεις, ο Ζου αποτελούσε εξαίρεση. Το ευθύ και συχνά σκληρό ύφος του του είχε χαρίσει το προσωνύμιο «ο οικονομικός τσάρος». Όταν το 2011 κυκλοφόρησε η τετράτομη ανθολογία με τις ομιλίες του, οι αναγνώστες έμειναν άφωνοι: περιέγραφε αντιπλημμυρικά αναχώματα ως «έργα από πολτό τόφου» κατασκευασμένα από «παράσιτα», ενώ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τραπεζίτες ως «βλάκες». Το βιβλίο έγινε μπεστ-σέλερ.
Από τη Σανγκάη στην κορυφή
Γεννημένος το 1928, ο Ζου αποφοίτησε από το ελίτ πανεπιστήμιο Τσινγκχουά του Πεκίνου και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1949, την ίδια χρονιά που ο Μάο Τσετούνγκ ανακήρυξε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η πορεία του όμως δεν ήταν ομαλή — στα χρόνια της Πολιτιστικής Επανάστασης εξορίστηκε στην επαρχία, πριν αποκατασταθεί πολιτικά και αρχίσει να ανεβαίνει σταδιακά στην ιεραρχία του κόμματος.
Το 1987 έγινε δήμαρχος της Σανγκάης, επιβλέποντας τα πρώτα βήματα της πόλης προς τη σημερινή της θέση ως παγκόσμιου χρηματοοικονομικού κέντρου. Τέσσερα χρόνια αργότερα μετακόμισε στο Πεκίνο για να υπηρετήσει την κεντρική κυβέρνηση. Εκεί βοήθησε στην προώθηση αλλαγών που μετέτρεψαν την Κίνα σε αναδυόμενη υπερδύναμη, με ρυθμούς ανάπτυξης που προκαλούσαν τον θαυμασμό και τον φθόνο άλλων κυβερνήσεων.
Η εικόνα του πάντως δεν ήταν εντελώς αψεγάδιαστη. Δεν λείπουν οι Κινέζοι παρατηρητές που θεωρούν τη θητεία του μερικώς αποτυχημένη. Σφάλματα στην πολιτική για τα δημητριακά, λάθος κατανομή των φόρων και το κατά συρροήν κλείσιμο κρατικών εργοστασίων άφησαν εκκρεμότητες που χρειάστηκε να διαχειριστούν οι διάδοχοί του.
