Σαράντα τοιχογραφίες, περίπου 80 μαθητές και δυόμισι χρόνια εθελοντικής δουλειάς. Αυτή είναι η μεταμόρφωση του 39ου Γυμνασίου Αθηνών στην Κυψέλη, που ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια και άλλαξε ριζικά την εικόνα του. Οι ζωγραφιές καλύπτουν αίθουσες, διαδρόμους, το προαύλιο, τη βιβλιοθήκη, ακόμα και τις τουαλέτες.
«Ήταν ήδη χάλια ο τοίχος, τι πειράζει;» ήταν η απάντηση που έδωσε μια μαθήτρια στη Ρέα Νταζύ, καθηγήτρια Γαλλικών, όταν εκείνη τη ρώτησε γιατί τον μουντζούρωσε. Η κουβέντα αυτή έδωσε στην καθηγήτρια την ιδέα να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό: να μετατρέψει τον τοίχο σε έργο τέχνης και να δει αν μπορεί να αλλάξει όλο το σχολείο.
Το εγχείρημα στηρίχθηκε σε πρόγραμμα εξωσχολικών δραστηριοτήτων εγκεκριμένο από το υπουργείο Παιδείας και στη συνεννόηση με τον διευθυντή Γιάννη Κελεπούρη. Η προετοιμασία ήταν κοπιώδης· πήρε πάνω από 100 ώρες, με μακέτες που βασίστηκαν σε περισσότερες από 800 εικόνες, εμπνευσμένες από το βιβλίο του Ισαάκ Ασίμοφ, «Το χρονικό του κόσμου».
Οι μαθητές έβαζαν χρώμα τα απογεύματα, αποτυπώνοντας την πορεία της ανθρωπότητας από την αρχαία Αίγυπτο και την Ελλάδα μέχρι την εξερεύνηση του διαστήματος. Τα έξοδα καλύφθηκαν από τα οικονομικά του σχολείου και από προσωπικά έξοδα, χωρίς καμία αμοιβή για όσους συμμετείχαν.
Οι αμφιβολίες ότι οι ζωγραφιές θα κατέληγαν πάλι μουτζουρωμένες διαψεύστηκαν, αφού οι μαθητές σέβονται το αποτέλεσμα. «Τα πρωτάκια του Γυμνασίου μόλις έρχονται κοιτούν τους τοίχους απορημένα, γιατί δεν είχαν συνηθίσει τέτοιο περιβάλλον. Και αμέσως έχουν την τάση να σέβονται το έργο», λέει η κ. Νταζύ.
Η ίδια το θέτει ως ζήτημα ερεθισμάτων: «Λείπει από την Αθήνα -και γενικότερα στην Ελλάδα- η σύνδεση με την τέχνη και την ιστορία». Όπως λέει χαρακτηριστικά, «Τίποτα δεν είναι παρθενογένεση, από κάπου ξεκινάει κανείς».
Από την πλευρά του ο διευθυντής εκτιμά ότι βοηθά στην καθημερινότητα «να έρχονται τα παιδιά, αλλά και οι εκπαιδευτικοί σε επαφή με κάτι όμορφο και ενδιαφέρον». Η εμπειρία του σχολείου έδειξε στην πράξη ότι όσα μοιάζουν παγιωμένα μπορούν να αλλάξουν με δημιουργικό τρόπο.
