Η παραλιακή ζώνη της Θεσσαλονίκης γέμισε από νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου 12 Σεπτεμβρίου. Χιλιάδες θεατές κατέκλυσαν τον χώρο της συναυλίας του Αντώνη Ρέμου, σε μια από τις μεγαλύτερες μουσικές εκδηλώσεις της χρονιάς στην πόλη, και η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή πολύ πριν ανέβει εκείνος στη σκηνή.
Η βραδιά είχε σχεδιαστεί ως γιορτή για τα 30 χρόνια της δισκογραφικής του πορείας. Ο Ρέμος ερμήνευσε επιτυχίες από όλη τη διαδρομή του, από τα πρώτα του τραγούδια μέχρι τις πιο πρόσφατες δουλειές, και ο κόσμος τραγουδούσε μαζί του σχεδόν σε κάθε κομμάτι. Η είσοδος ήταν ελεύθερη, στη σκηνή βρέθηκαν και άλλοι καλλιτέχνες, ενώ την παρουσίαση της βραδιάς ανέλαβε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου.
Στις πρώτες θέσεις του κοινού κάθισε η μητέρα του, Ελένη. Ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη για να τον δει από κοντά και να τον καμαρώσει επί σκηνής. Εκείνος την αντιλήφθηκε, αναφέρθηκε σε εκείνη μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και της αφιέρωσε αρκετά από τα τραγούδια του, εκφράζοντας με τον τρόπο του την αγάπη και την ευγνωμοσύνη που νιώθει. Το κοινό απάντησε με θερμά, παρατεταμένα χειροκροτήματα — μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές του προγράμματος.
Ένα «Ανήκω σε μένα» για τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ένα μέρος της εμφάνισης ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη. Ο Ρέμος ερμήνευσε το «Ανήκω σε μένα» και η στιγμή συγκίνησε έντονα το κοινό. Ότι θα τιμούσε τον συνάδελφο και φίλο του είχε γίνει γνωστό πριν από τη συναυλία· ο ίδιος είχε πει πως ο εκλιπών θα ήθελε να τραγουδήσουν όλοι μαζί εκείνο το βράδυ.
Λίγο νωρίτερα, καλεσμένος στο Αλ Τσαντίρι Νιούζ, είχε μιλήσει για τη συναυλία της Θεσσαλονίκης και είχε εξηγήσει γιατί σκέφτεται να απομακρυνθεί από τις νυχτερινές πίστες. «Πρέπει να δω και λίγο την Ελενίτσα», είχε πει για την κόρη του, που είναι 11 ετών. Στο πλατό, στις πρώτες θέσεις, βρίσκονταν η μητέρα του και η σύζυγός του, Υβόννη Μπόσνιακ, ενώ ερμήνευσε το «Έτσι Ξαφνικά» σε ντουέτο με την αείμνηστη Μαρινέλλα.
Το φινάλε βρήκε τον Ρέμο να αποθεώνεται, με τον κόσμο να μην σταματά να χειροκροτεί. Η συναυλία της Θεσσαλονίκης έδειξε ξανά τη σχέση που έχει χτίσει με το κοινό του τρεις δεκαετίες τώρα — και, όπως φάνηκε, τη δυνατότητά του να κρατά μια ολόκληρη πλατεία δεμένη από την πρώτη ως την τελευταία νότα.
