Με συγκίνηση και απόλυτη ειλικρίνεια μίλησε ο Γιώργος Γιαννόπουλος για την αδερφή του, που είχε σύνδρομο Down, και για τον ρατσισμό που βίωσε ο ίδιος από παιδί. Καλεσμένος στην εκπομπή «Ζω Καλά», αναφέρθηκε στο «πρέπει» που μπήκε νωρίς στη ζωή του λόγω της κατάστασης εκείνης.
«Μπήκε από νωρίς στη ζωή μου το “πρέπει”, λόγω της αδερφής μου και εκεί υπήρχε μια δυσκολία. Το έχω ξαναπεί, αλλά θέλω να το διευκρινίσω γιατί παρεξηγήθηκε. Το bullying ήταν αυτονόητο, γιατί ήμουν ο “αδερφός της ανάπηρης”. Η αδερφή μου είχε σύνδρομο Down, δεν είχε καμία αναπηρία. Ήταν ένας εξαιρετικά θετικός άνθρωπος, που μου έδωσε συμβουλές τις οποίες ακολούθησα σε όλη μου τη ζωή. Ζω για την αδερφή μου», είπε χαρακτηριστικά.
Μεγάλωσε στην Αρσινόη Μεσσηνίας, το μικρότερο από πέντε αδέλφια. Η μεγάλη του αδερφή, η Αγγέλω, έφυγε από τη ζωή σε μεγαλύτερη ηλικία. Παρότι το χωριό την είχε αγαπήσει και την αποδεχτεί –γύριζε από σπίτι σε σπίτι και την πρόσεχαν– το κοινωνικό στίγμα ήταν εκεί. «Ήταν λογικό να είμαι ο αδερφός της ανάπηρης, αλλά το χωριό την είχε αποδεχτεί», είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του, περιγράφοντας πώς τον έστελνε η μητέρα του κάθε απόγευμα να τη βρει, αφού εκείνη χωνόταν σε κάποιο σπίτι.
Ο ίδιος παραδέχεται ότι μικρός ήταν θυμωμένος, «νευρόσπαστο», όπως είπε, και «κακομαθημένος», λόγω της θέσης του ως βενιαμίν. Ωστόσο, η αγάπη που έλαβε από την οικογένεια και η παρουσία της αδερφής του τον διαμόρφωσαν. Αργότερα, όταν έμενε στην Αθήνα, φρόντιζε την Αγγέλω και την έβγαζε έξω χωρίς κανένα δισταγμό. «Την πήγαινα στις καφετέριες της Ηλιούπολης και την γύρναγα από εδώ κι εκεί… Δεν κώλωνα με τίποτα», ανέφερε.
Για τους γονείς του μίλησε με τρυφερότητα, λέγοντας ότι μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή και ελευθερία. «Ο κόσμος μεγάλωσε με πολλά “πρέπει”. Εγώ είχα την ευλογία να μεγαλώσω με τη συμβουλή των γονιών μου: “Να έχεις την υγεία σου και να κάνεις αυτό που θέλεις”. Μεγάλωσα με αγάπη και αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μου έκαναν», κατέληξε, στέλνοντας ένα μήνυμα για τη σημασία της οικογένειας και της διαφορετικότητας.
