Μια άδεια καρέκλα, ένα ποτήρι ουίσκι κι ένα τσιγάρο. Αυτή η εικόνα θα μείνει χαραγμένη σε όσους αγάπησαν τη Μάρω Κοντού και έμαθαν την τελευταία της παράκληση. Η εμβληματική ηθοποιός, που έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026 σε ηλικία 92 ετών, είχε εκμυστηρευτεί στον στενό της φίλο και Πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, μια επιθυμία βαθιά ανθρώπινη. Το είπε απλά: «Να αφήσετε στην καρέκλα μου ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι ουίσκι». Την επόμενη φορά που η αγαπημένη παρέα θα μαζευτεί για φαγητό ή για μπιρίμπα, εκείνη ήθελε να είναι νοερά παρούσα.
Οι συγγενείς, οι φίλοι, οι συνάδελφοι και πλήθος θαυμαστών θα πουν σήμερα, Παρασκευή 17 Ιουλίου, το στερνό αντίο. Η σορός της θα βρίσκεται στη Μητρόπολη Αθηνών στις 11:00 το πρωί. Θα ακολουθήσει η ταφή στο Α’ Νεκροταφείο. Τον επικήδειο λόγο θα εκφωνήσει ο ίδιος ο Νικήτας Κακλαμάνης, που συνδεόταν μαζί της με φιλία δεκαετιών. Μια σχέση που ξεπερνούσε τα πολιτικά αξιώματα· άλλωστε ήταν εκείνος που η Μάρω Κοντού είχε εμπιστευτεί την τελευταία της αυτή, συγκινητική εικόνα.
Η οικογένεια διατύπωσε μια παράκληση ξεκάθαρη: αντί στεφάνων, δωρεές στο Κέντρο Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ». Δεν ήταν τυχαία επιλογή. Η ηθοποιός υπήρξε επί σειρά ετών πρόεδρος του οργανισμού και η κοινωνική προσφορά ήταν κομμάτι αναπόσπαστο της δημόσιας πορείας της. Το 2007, όταν ο Νικήτας Κακλαμάνης παραιτήθηκε από το βουλευτικό του αξίωμα για να διεκδικήσει τον Δήμο Αθηναίων, εκείνη κατέλαβε τη βουλευτική έδρα του — μια στιγμή που έδειξε πως η προσωπική σχέση τους είχε και πολιτικό αποτύπωμα.
Πίσω από τον συμβολισμό του ουίσκι και της κάρτας της μπιρίμπας, υπάρχει μια ολόκληρη ζωή. Και μια καριέρα που άγγιξε τις οκτώ δεκαετίες.
Γύρω στα 1953, μια νεαρή Μαριάνθη Κοντού εμφανίστηκε ως μέλος του χορού στον «Ιππόλυτο» του Δημήτρη Ροντήρη στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Την αμέσως επόμενη χρονιά, το ίδιο ανέβασμα εγκαινίασε τον θεσμό των Επιδαύριων και η Μάρω Κοντού βρισκόταν ξανά στην ορχήστρα. Στο Εθνικό Θέατρο έμεινε ως το 1958, δίπλα σε μορφές όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής και η Άννα Συνοδινού. Καλοκαίρια στην Επίδαυρο, χειμώνες σε κλασικές παραστάσεις. Μια ολόκληρη γενιά θεατών τη θυμάται καμαριέρα, μικροαστή σύζυγο, Ισμήνη, Ιταλίδα της Κυψέλης. Όμως το θέατρο παρέμεινε πάντα το σπίτι της — πάνω από 90 παραγωγές, τρεις σεζόν στο πλευρό του Δημήτρη Χορν και μια ερμηνεία που έγινε τραγούδι: το «Μαύρη Φορντ» στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι το 1962.
Στο σινεμά, το ντεμπούτο της είχε γίνει σχεδόν βουβό, σε μια ταινία της Φίνος Φιλμ το 1954. Ακολούθησαν τα «Κίτρινα γάντια» (1960) και η απογείωση ήρθε με τον «Φίλο μου τον Λευτεράκη» (1963). Μαζί με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, συγκρότησε ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα κινηματογραφικά δίδυμα της χρυσής εποχής. Στην «Δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965) το ζεύγος Κοκοβίκου που υποδύθηκε μαζί με τον Γιώργο Κωνσταντίνου παραμένει σημείο αναφοράς για το ελληνικό σινεμά. Δύο χρόνια μετά, η «Αντιγόνη» του Γιώργου Τζαβέλλα την έφερε στο πλευρό της Ειρήνης Παππά ως Ισμήνη. Η τελευταία της συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ ήρθε με την αξέχαστη κωμωδία «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» (1968).
Τα χρόνια που ακολούθησαν την έφεραν ολοένα και πιο συχνά στη σκηνή. Δεκαετία του ’70, σχεδόν αποκλειστικά στο θέατρο, με κωμωδίες Ψαθά, Γιαλαμά, Τσιφόρου. Συνθιασάρχισσα άλλοτε με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, άλλοτε με τον Κώστα Βουτσά. Παρέμεινε ενεργή χωρίς να αποφύγει το καινούργιο: στα τέλη της δεκαετίας του ’80 συνεργάστηκε με τον Λάκη Λαζόπουλο, ενώ το 2008 βρέθηκε στην παράσταση «Χ-Σκηνής, Αυτά που κάψαν το σανίδι» του Σταμάτη Κραουνάκη. Τέσσερα χρόνια αργότερα ενσάρκωσε μια βασίλισσα Ελισάβετ στη σκηνή, ενώ την ίδια χρονιά ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης την έφερε πίσω και στο σινεμά με την ταινία «Αν». Πιο πρόσφατα, το 2021, ένας χαρακτηριστικός ρόλος στη σειρά «Γη της Ελιάς» τη σύστησε και σε μια τηλεοπτική γενιά που δεν τη χαιρετούσε κάθε Σαββατοκύριακο στα θερινά.
Το τέλος δεν ήρθε ξαφνικά. Το ιατρικό ανακοινωθέν του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», με την υπογραφή του διοικητή Χρήστου Φασιανού, ανέφερε: «Με βαθύτατη λύπη ανακοινώνουμε ότι σήμερα 15-07-2026 κατά τις πρωινές ώρες, απεβίωσε η γνωστή ηθοποιός Μαριάνθη (Μάρω) Κοντού στο Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ” μετά από σοβαρή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της και παρά τις επίμονες προσπάθειες των θεραπόντων Ιατρών». Σοβαρή επιδείνωση, επίμονες προσπάθειες. Λόγια που μεταφράζουν το αναπόφευκτο σε ιατρική γλώσσα, αλλά δεν λένε τίποτα για το κενό που αφήνει πίσω της.
Η Μάρω Κοντού δεν υπήρξε μια ηθοποιός που απλώς χάρισε ερμηνείες. Υπήρξε μια γυναίκα που ήξερε να κοιτάζει τους φίλους της και να τους ζητά να την κρατήσουν εκεί, στο τραπέζι, δίπλα τους. Ακόμα και τώρα, το αίτημά της παραμένει το ίδιο ζωντανό με το φως ενός αναμμένου τσιγάρου σε μια άδεια θέση. Η αυλαία δεν κλείνει ποτέ για εκείνους που αγαπήθηκαν αληθινά.
